Her Adımda Yeniden Köklenmek

Köklenmek üzerine düşünüyorum kaç zamandır… Grounding. Topraklanma. Yeri hissetme. Sağlam basma. Topraktan, zeminden güç alma. Peki ya kök salma?

Birkaç ay önce ruh hayvanını (spirit animal) bulma temalı bir meditasyon çalışmasına katıldım. Gözümü kapattığımda bir ormandaydım ve ağaçlar gibi kök salmıştım. Ama hareketime engel değildi köklerim. Galiba ilk kez orada anladım ama üzerinde durmadım. Yeni yeni, daha fazla fark eder oldum.

Benim köklerim attığım adımda! Bastığım yerde! Sabit değiller. Hareket halindeler benimle.

Beni bir yere bağlayan, sınırlayan, çerçeveleyen köklerim yok. Gittiğim yeri sağlamlaştıran, adımlarıma güç veren, benimle yürüyen köklerim var.

Köksüz hissettiğim zamanlar oldu. Bu durumu sorguladığım, kendimi darladığım, daralttığım zamanlarım oldu. Sonra kök saldığıma inandığım zamanlarım oldu. Anladım ki onlar benim köklerim değil. Oturduğum evin, çalıştığım yerin, sevdiğim insanların kökleri onlar.

Kendi köklerimin bastığım yerde derinleştiklerini, büyüdüklerini, benimle yürüdüklerini yeni fark ettim. Kendi gücümü yeni sahiplendim. Bunu fark etmek biraz daha özgürleştirdi beni, zihnimi arındırdı. Bu arınmada, yoga ve meditasyonun büyük yardımı oldu.

Yoga, yolculuğumun bir parçası haline geldi. Yoganın içindeki meditasyonu, meditasyonun içindeki hiçliği, varlığı, topraklanmayı fark ettikçe daha derinine, daha derinime indim. Merak ettim. Okudum. Gittim. Oldum. Şaşırdım. Yüzleştim. Affettim.

Bir sürü halim, bir sürü rengim oldu. Kendimi yargılamadan, hallerime şahitlik yapmayı öğrendim. Kabul ettim. Bedenimle tanıştım. Sevdim. Koordinasyonum arttıkça dengelendim. Hem büyüdüm hem küçüldüm. Bana çok iyi geldi. Bana iyi geleni paylaşmak, büyütmek istedim.

Hepimiz kendi zamanımızda yolculuk ediyoruz. Kendi yolumuz, yokuşlarımız, anlamlarımız var. Keşiflerimiz farklı. Anladığımız, anlattığımız, beslendiğimiz kaynaklar farklı. Kendi evrenimize köklüyüz.

Köklerimiz bizi bir yere, bir fikre, bir duruşa bağlamak zorunda değil. Akışkan ve esnek olabiliriz. An’da olanı, olduğu gibi kabul edip yol alabiliriz. Sevdiklerimizi bırakıp, sevmediklerimize sarılabiliriz.

Her ne yaşıyorsak değerli ama bizden önemli değil! Değişebiliriz. Bastığımız her yere kök salabilir, köklerimizi de alıp gidebiliriz J

Elif YURDAKUL

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir